Medicijnen? Ho maar, niks, niet eens ontstekingsremmers. Maar elke keer als ik een ontsteking heb word mijn alvleesklier weggevreten en komt er littekenweefsel voor in de plaats. De reguliere geneeskunde laat mij gewoon dood gaan, omdat ze het “niet weten”.

Om het nog mooier te maken, ben ik eerst 4 keer naar de huisartsenpost geweest. 2 keer in Dordrecht, 2 keer in Zierikzee. Werd ik me daar toch mooi weggestuurd, want “het zat tussen mijn oren” ik had een “ontsteking aan mijn verteringskanaal” en “ik was misschien wel zwanger”. Geloof me, als zwanger zijn zo aan voelt zou er niemand meer zwanger worden. Je zou denken dat er bloedtesten afgenomen zouden worden. Maar niks, helemaal niks.

De 2e keer voordat ik in het ziekenhuis kwam ging ik weer naar de huisartsenpost, ditmaal in Schiedam. Had ik mijn verleden aangegeven met de alvleesklierontsteking. Ze namen bloed af *hoezee* maar zeiden alleen “verhoging van witte bloedcellen”, dus er zat wel ergens een ontsteking. Maar controleren op amylase ondanks mijn verleden? HELEMAAL NIKS. Ze namen me wéér niet serieus. En geloof me, wanneer je die pijn hebt gehad herken je die meteen.

Dus ik werd weer afgescheept, tot ik in elkaar klapte op mijn stage van de pijn 2 dagen later. En toen was het paniek, de laatste keer was al bijna fataal, nu nog een keer..

Ik heb medicijnen gekregen van mevrouw Bolijn na mijn eerste zware ontsteking waarvan de reguliere dokters zeiden dat ze niet verwacht hadden dat ik het zou overleven, en dacht dat het niets zou helpen. Toch braaf ingenomen. Na een paar maanden ben ik er mee gestopt omdat ik vond dat het goed ging. Na 3 maanden kreeg ik een terugval en kreeg ik weer een acute pancreatitis. Weer in het ziekenhuis, weer 4 dagen niks eten en drinken, aan het infuus maar deze keer zonder morfine en catheter.

Voor de tweede keer gevraagd waar het door kwam, ze weten het niet. Mevrouw Bolijn had gezegd dat het lichaamseigen bacteriën waren geworden, dat het daardoor niet gevonden kon worden. Dit had ze in het begin al gezegd. Niet meer aan gedacht, “het zal wel”.

Nadat ik uit het ziekenhuis ben gekomen heb ik geen medicijnen genomen, en toen ging het voor de 3e keer bijna mis. Toch maar weer begonnen met de medicijnen, na 2 dagen was de pijn weer weg.

Binnenkort ga ik voor de 2e keer in een jaar naar mevrouw Bolijn toe, kijken hoe het er nu voor staat.

Je kán niet zonder de reguliere geneeskunde, dat zegt ze zelf ook. Maar waar de reguliere geneeskunde niet kan vinden waar mijn ontstekingen van komen waar ik met elke keer dichter bij de dood kom en mij niet serieus neemt met mijn klachten ga ik mijn heil elders zoeken.

En zolang het voor mij werkt, blijf ik dat ook doen. Ik ben 21, en heb nog een heel leven voor me. Als de reguliere geneeskunde niet zo snel op zou geven zou ik daar nu nog zitten. Maar aan de andere kant, als ik bij de reguliere geneeskunde was blijven zitten zou ik nu misschien wel dood zijn geweest.